هدف از انجام این مطالعه بررسی تأثیر جیره غذایی حاوی آنتی اکسیدان سنتتیک BHT(butylated hydroxytoluen) و آنتی بیوتیک اکسی تتراسایکلین روی محتوی آنزیم آنتی اکسیدانی سوپراکساید دیسموتاز(SOD) در کبد ماهی قزل آلای رنگین کمان(Onchorhyncus mykiss) به طور آزمایشی بیمارشده با Aeromonas hydrophila بود. تیمار های آزمایش شامل: تیمار شاهد، دو تیمار تغذیه شده با جیره غذایی حاوی مقادیر ثابت اکسی تتراسایکلین(دوز مؤثره حاوی 20 درصد) و به همراه 5/0 درصد و 8/0 درصد BHT و یک تیمار تغذیه شده با جیره غذایی حاوی فقط اکسی تتراسایکلین تقسیم بودند. ابتدا ماهیان در معرض A. hydrophilaبه غلظت CFU/ml() قرار داده شدند و از کبد ماهیان بیمار و گروه شاهد(دریافت کننده فقط سرم فیزیولوژی) نمونه برداری صورت گرفت. ماهیان به مدت دو روز با جیره های فوق الذکر تغذیه و سپس نمونه برداری دوم انجام شد. در مرحله بعدی، اکسی تتراسایکلین از جیره دو گروه تیماری دریافت کننده مقادیر ثابت اکسی تتراسایکلین و مقادیر متفاوت BHT حذف شد و غذادهی به مدت یک هفته فقط با مقادیر BHT ذکرشده ادامه یافت و نمونه برداری نهایی از کبد ماهیان صورت گرفت. آنالیزهای آماری با نرم افزار SAS 9. 2 انجام شد. مقایسه میانگین تیمارها نشان داد که استفاده از جیره غذایی حاوی اکسی تتراسایکلین و 5/0 درصد BHT در حین درمان با اکسی تتراسایکلین(اکسی وت) و نیز جیره حاوی فقط 8/0 درصد BHT در ادامه درمان آنتی بیوتیکی می تواند موجب افزایش محتوی SOD کبد ماهیان شود.

هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط فعالیت آنزیم SOD با عناصر مس، آهن، روی، منگنز و سلنیوم در سرم میش های خشک غیرآبستن یک شکم زایش نژاد مهربان است. نمونه های خون از ورید وداج 50 راس میش خشک غیر آبستن، یک شکم زایش از نژاد مهربان اخذ و سرم آنها جدا گردید. در نمونه های سرم، سلنیوم، مس، روی، منگنز و آهن به روش جذب اتمی اندازه گیری شدند. فعالیت سوپراکسید دیسموتاز (SOD) گلبولهای قرمز بر اساس روش اصلاح شده نیتروبلوتترازولیوم اندازه گیری گردید مطالعه حاضر توصیفی از نوع همبستگی است. چون مقادیر مس، آهن و روی از توزیع نرمال پیروی نمی کردند، ضرایب همبستگی آنها با استفاده از آزمون ناپارامتری اسپیرمن محاسبه شد. در مورد سایر عناصر و آنزیم سوپراکسید دیسموتاز از آزمون همبستگی پیرسون استفاده شد. هیچگونه همبستگی معنی داری میان غلظت مس، روی، آهن، منگنز و سلنیوم با فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز گلبولهای قرمز میش های مورد مطالعه مشاهده نشد (P>0.05). با توجه به شرایط فیزیولوژیک یکسان در مورد میش های مورد مطالعه، نبود همبستگی معنی دار میان غلظت برخی عناصر کمیاب سرم و فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز گلبولهای قرمز، نیاز به تحقیقات بیشتر در این زمینه را ضروری می سازد.

خصوصیات مواد مختلف مورد استفاده به عنوان بستر کاشت، آثار مستقیم و غیرمستقیم بر رشد و تولید محصول می گذارد و انتخاب بستر مناسب یکی از مهم ترین عوامل موثر در موفقیت تولید در کشت بدون خاک است. تحقیق حاضر با هدف بررسی اثر خصوصیات فیزیکی و شیمیایی بسترهای مختلف کشت بر رشد و نمو کراسولا انجام شد. به همین منظور بسترهای کشت آلی و معدنی مختلف از جمله شن، کوکوپیت، زغال چوب، پومیس، پیت ماس و زئولیت با نسبت های مختلف ترکیب شدند و مورد آزمایش قرار گرفتند. صفات ترکیبات فیتوشیمیایی (کلروفیل a، b و کل، کاروتنوئید، میزان فعالیت آنزیم های SOD و (MDA، وزن تر و خشک ریشه و اندام هوایی، جذب عناصر (نیتروژن، فسفر و پتاسیم ) در گیاه کراسولا آتشین ارزیابی شد. بر اساس نتایج پژوهش حاضر، بین بسترهای مختلف کشت از نظر ارتفاع گیاه، وزن تر و خشک، میزان جذب عناصر غذایی و فعالیت آنزیم ها اختلاف معنی داری وجود داشت. گیاهان کراسولا رشد یافته در بستر ١, ٠,(٣, ٥,سی سی پومیس ریز + ٥,سی سی کوکوپیت + ٥,سی سی پیت ماس + ٥,سی سی زغال ) و بستر ١,(٣, ٥,سی سی شن ریز ٣,-٥,میلی متر + ٥,سی سی کوکوپیت + ٥,سی سی زغال ) نیز به ترتیب بیشترین و کمترین مقادیر عددی صفات ذکر شده را نشان دادند. به نظر می رسد که به کارگیری ترکیباتی با خصوصیات پومیس و کوکوپیت و زئولیت ها از طریق جلوگیری از هدر رفتن عناصر غذایی و نگهداری یون های مغذی باعث افزایش کارایی کودها و بهبود جذب عناصر غذایی و حفظ رطوبت شده و در نهایت موجب افزایش و بهبود رشد گیاه شد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

نخود عمدتا در نظام های کشاورزی مناطق خشک و نیمه خشک کشت می شود و تنش خشکی، عامل اصلی محدودکننده عملکرد این گیاه محسوب می شود. تحقیق حاضر با هدف بررسی اثر تنش خشکی بر روی بیان ژن Cu/znSOD با استفاده از تکنیک Real time PCR اجرا شد. برای نرمال سازی داده ها از ژن خانگیElongation factor استفاده شد و با روش اندازه گیری نسبی، داده ها مورد ارزیابی قرار گرفت. برای یافتن رابطه محتمل بین سطح مولکولی و فیزیولوژیک اثرات تیمار ها، میزان پروتئین کل محلول برگی و همچنین میزان فعالیت آنزیم SOD(EC: 1.15.1.1) اندازه گیری شد. تنش رطوبتی با 30 درصد ظرفیت زراعی در مرحله گلدهی اعمال گردید و نمونه برداری در سه زمان قبل از تنش، 48 ساعت بعد از تنش و 24 ساعت بعد از آغاز دوره بازیابی گیاه، صورت گرفت. این تحقیق با آزمایش فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. نتایج آنالیز داده های Real time PCR حاکی از آن بود که بیان ژن Cu/znSOD در ژنوتیپ متحمل بین اللملی (MCC877)، نسبت به دو ژنوتیپ کاندیدای متحمل (MCC696) و ژنوتیپ حساس (MCC759) در شرایط کنترل، بیشتر بود (P<0.05) مطابق با برخی از نتایج مطالعات گذشته، میزان بیان ژن Cu/znSOD نسبت به شاهد، در زمان بعد از تنش خشکی کاهش داشت و در دوره بازیابی گیاه نسبت به شاهد، روند افزایشی پیدا کرد. اندازه گیری میزان پروتئین های کل محلول برگی و همچنین فعالیت آنزیم SOD تحت تیمارهای خشکی و SA نسبت به شرایط کنترل، تفاوت معنی داری را نشان ندادند.

از آنجایی که کاشت چمن فرآیندی است پر زحمت، استفاده از روشهای جدید و سریع کاشت نظیر قطعه کاری، جهت احیاء و ترمیم فضای سبز ضروری به نظر می رسد. نوع بسترکاشت و همچنین انواع شبکه ها که به منظور استحکام بخشیدن به قطعات چمن به کار می روند می توانند روی ویژگی های کیفی تولید چمن قطعه ای تاثیر بگذارند. این تحقیق به منظور بررسی اثر چهار ترکیب خاکی شامل خاک رس، (30% کمپوست + 70% رس)، (30% کمپوست + 30% رس + 40% ماسه) و (10% پیت ماس + 90% رس) و چهار نوع شبکه شامل توری پلاستیکی، توری فلزی، گونی پلاستیکی و بدون شبکه (شاهد) در تولید چمن قطعه ای بصورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح پایه کاملا تصادفی با 16 تیمار و در سه تکرار طی دو سال (1388 و 1389) به اجرا در آمد. چمن مورد استفاده از نوع چمنهای ورزشی و مخلوطی از سه گونه و پنج رقم بود. نتایج نشان داد میانگین صفات رنگ، کلروفیل a، مجموع کلروفیل و میزان کلروفیل کل پس از اولین یخبندان زمستان در بستر (30% کمپوست + 70% رس) به طور معنی داری بیشتر از بقیه بستر ها بود. از طرفی بستر های دارای درصد رس بالاتر حائز یکنواختی و تراکم علفهای هرز بیشتری بودند.از نظر رنگ، کلروفیل b و میزان کلروفیل کل پس از اولین یخبندان زمستان بستر های دارای کمپوست نسبت به بقیه بسترها برتری داشتند. بالاترین استحکام در شبکه گونی پلاستیکی بدست آمد و میزان علفهای هرز در این تیمار نسبت به بقیه شبکه های مورد استفاده به طور معنی داری کمتر بود.

زمینه و هدف: از جمله آنزیم های اکسیداتیو در موجودات زنده، سوپراکسید دیسموتاز (SOD) می باشد که در تولید H202 نقش دارد. پروتئین شوک گرمایی 70 (HSP70) نیز درشرایط استرس ایجاد شده و اثرات ضد التهابی دارد و منجر به حافظت هسته سلول ها وغشای لیپیدی در مقابل آسیب اکسیداتیو می شود. هدف از انجام این تحقیق، تعیین اثر شش هفته تمرین استقامتی و مصرف مکمل سیلی مارین بر SOD و HSP70 پلاسمایی دانشجویان مرد غیرورزشکار است.روش بررسی:در این مطالعه دانشجویان مرد دانشگاه آزاد اسلامی واحد چالوس مورد بررسی قرار گرفتند. آزمودنی ها این تحقیق شامل 32 مرد غیر ورزشکار با میانگین سنی 20±2 بود که به صورت تصادفی انتخاب گردیدند. آزمودنی ها به چهار گروه هشت نفری شامل: استقامتی (E)، استقامتی و مصرف سیلی مارین (ES)، سیلی مارین (S) و کنترل (C) تقسیم شدند. نتایج این تحقیق به وسیله آزمون t و آنالیز واریانس یک طرفه مورد اندازه گیری قرار گرفت. برای تعیین اختلاف بین گروه ها از آزمون توکی مورد استفاده قرار گرفت که نشان دهنده تغییرات معنی دار در هر یک از گروه ها بود.یافته ها: بررسی SOD و HSP70 در گروه های آزمودنی در دو مرحله قبل و بعد از تمرین نشان داد که این مقادیر به ترتیب افزایش و کاهش معنی دار در گروه ES و S داشت (P≤0.05). بررسی متغییرهای وابسته نشان داد سطوح SOD بین هر کدام از گروه های آزمودنی تفاوت معنی داری نداشت اما مقادیر HSP70 بین گروه های آزمودنی معنی دار بود. نتایج آزمون توکی نشان داد که این مقادیر بین گروه E-S و S-ES معنی دار بود.نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان داد که شش هفته تمرینات استقامتی منتخب و مصرف مکمل سیلی مارین باعث افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی بدن می گردد.

 لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

این پژوهش به منظور بررسی تاثیر جداگانه و توام باکتری های محرک رشد گیاه به صورت (Azotobacter crococom) mix، (Azospirillum lipoferum)، (Pseudomonas putida) و قارچ میکوریزا (Glomus intraradices) به همراه هومیک اسید و پلیمر سوپر جاذب در بهبود شرایط رشد و همچنین محتوای کلروفیل، میزان فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانت و ظرفیت بیومارکرهای تخریبی در گیاه یونجه یکساله (Medicago scutellata) در شرایط سمیت فلز سنگین کادمیوم صورت پذیرفت. این آزمایش در پاییز سال 1388 در گلخانه تحقیقاتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی در چهار تکرار انجام شد. فاکتور اول در این آزمایش سطوح فلز سنگین کادمیوم، که به ترتیب شامل (0- 40 - 80 میلی گرم در کیلوگرم خاک CdCl2) و فاکتور دوم این آزمایش ترکیبات تیماری (باکتری های محرک رشد، قارچ میکوریزا، هومیک اسید و پلیمر سوپرجاذب) در 16 سطح بود. نتایج آزمایش حاکی از این امر بود که با افزایش غلظت کادمیوم در خاک میزان محتوای کلروفیل a، b و a+b کاهش معنی داری از خود نشان داد (P<0.05) و همچنین میزان فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانت و ظرفیت بیومارکرهای تخریبی مورد مطالعه به طور معنی داری افزایش پیدا کردند (P<0.05). با افزایش کادمیوم خاک و جذب این عنصر در گونه یونجه یکساله ظرفیت هر یک از نشاندارکنندگان زیستی، مالون دی آلدهید (MDA)، دی تیروزین و دی هیدروکسی گوآنوزین (8-oH-DG) افزایش معنی داری را نشان داد P<0.05)) به طوری که این افزایش ناشی از اثرات سمی کادمیوم به ترتیب بر لیپید آلدهیدی، پروتئین و هسته سلولی بود همچنین روندی کاهشی در محتوای کلروفیل a، کلروفیل b و کلروفیل کل (a+b) در بالاترین غلظت کادمیوم (80 میلی گرم در کیلو گرم) به کار برده شده در خاک مشاهده شد. فعالیت و عملکرد سه آنزیم سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، کاتالاز (CAD) و گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) در پاسخ به سمیت ناشی از کادمیوم در اندام هوایی گونه مورد مطالعه افزایش معنی داری را نشان داد (P<0.05). با توجه به اثرات متقابل فاکتورهای آزمایش مشاهده شد که تیمار های ] b5 (کاربرد پلیمر سوپرجاذب + باکتری های محرک رشد) و b9 (کاربرد باکتری های محرک رشد + هومیک اسید)[ در بالاترین سطح سمیت کادمیوم (80 میلی گرم در کیلو گرم خاک) دارای کمترین فعالیت آنزیم SOD، CAT و GPX بودند.